Przy okazji całej gównoburzy
wokół budowy tramwaju na Gocław, który jest mi w sumie stosunkowo obojętny,
naszła mnie dość przykra refleksja na temat Warszawy, jej mieszkańców i władz.
I wniosek jest dość smutny.
Trasa Tysiąclecia
W latach 60-tych zaplanowano
sobie Trasę Tysiąclecia. Przygotowano miejsce pomiędzy Kępą Gocławską i
Gocławiem, kiedy jeszcze nikomu się nie śniło, że kompletni ignoranci lub, co
bardziej prawdopodobne, bezczelni oszuści będą sprzedawać tam mieszkania „w
centrum Saskiej Kępy”.
Pracownicze Ogródki Działkowe
W 81 roku gminy warszawskie wykupiły trochę gruntów pod
Pracownicze Ogródki Działkowe, które zostały oddane ludziom w… właśnie. W sumie
nie wiem, jeśli Wam się chce, to szukajcie i róbcie internetowe śledztwo. Ale
pewne jest, że nikt z użytkowników tych gruntów niw wykupił, a tylko wybranym
przyszło z nich korzystać. Zasady …ekhm… dzierżawy, to jedno, drugą kwestią
jest selekcja. Ogródki przypadły oczywiście głównie pracownikom państwowym. I
to głównie ich „spadkobiercy” mogą dziś trzymać się tych kawałków zieleni.
Zasady nie są mi w 100% znane, bo nawet ustawa dostępna w Internecie nie precyzuje
pewnych spraw. Mądrzyć się więc nie zamierzam, ale pewne jest, że nie każdy
może sobie pozwolić na „posiadanie” na własny użytek własnego ogrodzonego
kawałka zieleni w Warszawie.
Dekret Bieruta
Od czasu upadku komuny, czyli
odzyskania tej mitycznej „wolności”, minęło ponad ćwierć wieku, a konsekwencje dekretu
pozbawiającego ludzi praw do swoich nieruchomości są nie tylko widoczne jak na
dłoni, ale też na horyzoncie nie widać rozwiązania, które satysfakcjonowałoby
wszystkie strony. Przy tej okazji mamy ludzi wyrzucanych na bruk, mamy handel
prawami własności, mamy kamienice przeznaczone pod socjal zdewastowane i walące
się, mamy ludzi, którzy walczą o prawa do budynków, w których dorastali, które
budowali ich rodzice lub dziadkowie, mamy miasto, przepraszam, Urząd Miasta,
który, za przeproszeniem, robi w chuja zarówno spadkobierców, jak i lokatorów.
Mamy pazernych deweloperów – chuliganów i oszustów i lepkie rączki w ratuszu. Wystarczy
poczytać historię kamienicy przy Chodakowskiej 22. W skrócie: być może najpiękniejsza
kamienica całego tworu, jakim jest „Praga Południe” jest zamieszkała i wymaga
remontu dachu. Ratusz i konserwator przerzucają się pismami, aż w końcu wali
się strych i remont nie wymaga już kilkudziesięciu tysięcy, a kilkaset.
Deweloper ma obok adoptować zabytkową fabrykę, ale burzy ją. Narusza konstrukcję
kamienicy, ludzie zostają wysiedleni. W między czasie pewne zacne osoby walczą
o wpisanie kamienicy do rej. zabytków i proponują otworzenie tam muzeum
Grochowa i Kamionka czy czegoś w ten deseń. Ale wszyscy mają to w dupie. Potem
deweloper rozwala drugą zamieszkałą kamienicę (!!!) i kolejni ludzie są
wysiedleni. Deweloper stawia swoje getto „apartamentowców” i nadal prosperuje,
jak gdyby nigdy nic. Widocznie kary nie były wysokie, pomimo rozwalenia trzech
budynków (WTF???). W ratuszu tez głowy nie lecą. Potem miasto znajduje kozła
ofiarnego: pojawia się spadkobierca i miasto chce mu wcisnąć felerną kamienicę
bez wizji lokalnej. W końcu dochodzi do przejęcia, w wówczas spadkobierca ma być
odpowiedzialny za doprowadzenie kamienicy do stanu niezagrażającego otoczeniu.
Z własnej kieszeni. Nie da się w niej mieszkać z winy miasta i dewelopera. Jest
piękna i płakać się chce, jak się patrzy jak umiera, przez zaniedbania Ratusza,
konserwatora, dewelopera… ale nikt nie podnosi krzyków. Kilku varsavianistów i
blogerów się po produkuje, ktoś napisze „o, jaka piękna, jaka szkoda”. Tyle w
temacie.
Deweloperka, Rodzinne Ogródki Działkowe, Świdermajery.
Deweloperzy burzą zabytki, robią
z Gocławia Saską Kępę, z Powązek Żoliborz, tfu, Artystyczny, tną w chuja mówiąc
kolokwialnie. Ale nie ma afery, prócz kilku blogów, bo kogo to obchodzi?
Ogródki działkowe stoją, tylko wybrani z nich korzystają, nikt nie wnika nawet
kto, ale fajnie, że jest zieleń. W sumie
racja. Z drugiej strony, jak zabierze deweloper, to jest ok, bo przecież ładne apartamenty
postawi, będzie jakaś knajpa w pawilonach i nie ważne, że płot mówi otoczeniu „Fuck
you, biedaki” i że części wybrańców od ROD-u nie pasi. Jest fajnie. Świdermajery
płoną, bo kogo stać na ich utrzymanie, kiedy bez zgody konserwatora nie możesz wymienić
okien? Ale przynamniej dzięki temu ludzie w ogóle dowiadują się, że takie budynku
istnieją. Jeszcze. Jest fajnie.
Reprywatyzacja, referendum i prawicowe brednie.
Płacimy za koncert Madonny, o
którym ledwo co słyszeliśmy, ale hej! Mamy stadion, za który mimo wpadek lecą
gigantyczne premie. Problemu nie ma, bo wiadomo, tylko pisiory szczekają na
Hankę. Hanka nie odpada w referendum, bo w sumie, trochę dobrego zrobiła, a jej
konkurencja zanim cokolwiek zrobi już się kompromituje. W sumie się nie dziwię.
Guział i Gliński to dla mnie takie sam autorytety jak sprzedawca w nocnym. Potem
wychodzi na światło dzienne afera z udziałem HGW w lewej reprywatyzacji. I co? I
kto szczeka? WSieci, czyli pisemko od Lisa SSmana (nie jestem jego fanem) i „dowodów”
smoleńskich. Tak więc znowu, chuj z dowodami i faktami. W końcu to tylko „prawica”
(hahaha, jasne) szczeka. No bo jak brać na poważnie artykuły gazety, której
propaganda dawno przewyższyła standardy Gazety Wyborczej? Brednie jakieś, jest
ok.
Miasto jest nasze.
Obywatele.
Mieszkańcy. Warszawiacy. Miasto jest Wasze. Macie prawo do buntu. Czasem, mała,
niestety, naprawdę nieliczna grupa osób, potrafi poświęcić swój wolny czas, a więc
najcenniejszą Walutę i wyrazić sprzeciw wobec oczywistego faktu, że ktoś dyma
to miasto i jego mieszkańców. Nie ktoś a ktosie. Szkoda, że późno, szkoda, że
wybiórczo, ale inicjatywa piękna, złego słowa nie powiem. Bo kim że ja jestem?
Cóż ja zrobiłem, poza smuceniem w piosenkach i biadoleniem na blogu? Nic.
Obsikałem płot DOM Development i nie poszedłem na referendum. Napisałem ludziom
gdzie leży Gocław. I sprzątam butelki, jak piję piwo na ławce. Ale na tym
koniec. Więc powstaje ta piękna inicjatywa i trochę więcej osób patrzy podejrzliwie
na Hankę, ale co bardziej zacietrzewieni nadal zarzucają krytykom piśdzielstwo
i takie tam. Ja, zgodnie z moją zasadą tłumaczenia własnej ignorancji stoję z
boku i nie oceniam, nawet się dokładnie nie wczytuję. Ale też i moi znajomi,
moi kochani bliscy mi Warszawiacy, raczej ex-platformersi, korwiniści, socjaliści z Razem czy przejarani
palikociarze nie szczekają. Jest ok.
Tramwaj na Gocław.
Raptem pojawia się skandaliczny
pomysł doprowadzania na Gocław Tramwaju. Raptem Saska Kępa jest na Saskiej
Kępie, Gocław na Gocławiu. Raptem Ogródki działkowe są bardzo cenne i ludzie
mają do nich prawa własności. Raptem dowody na korupcję w ratuszu obchodzą wszystkich.
Raptem sąsiad, któremu mówiło się z uśmiechem „dzień dobry” może być wrogiem,
bo może popierać ten zbrodniczy pomysł. Raptem Trasa Tysiąclecia planowana od
pół wieku jest feee. Raptem dajemy wiarę, że dożyjemy metra, zanim zabije nas
smog. Raptem czekamy, aż Hankę wyprowadzą w kajdankach. Raptem w Warszawie coś
jest nie tak! I mamy gównoburzę, ludzie wyzywają się w Internecie, mają setki
kompletnie wyjebanych w kosmos argumentów o prowadzeniu tramwaju przez skierki i
zielonych płucach Warszawy w ROD-ach, raptem wychodzi na jaw, że „apartamenty
nad jeziorem” to nie Konstancin, tylko bloki obok ruchliwej trasy przy drugiej
planowanej.
Prawda.
Nie interesuje
mnie tramwaj. Pracuję w Rembertowie, mieszkam przy Fieldorfa. Widzę plusy, widzę
minusy. Może i wolałbym metro. Trasę Tysiąclecia przywitam z otwartymi
ramionami z tramwajem, czy bez. Widzę sensowne argumenty za i przeciw. Widzę
potencjalnie możliwe lepsze rozwiązania, bo raptem okazuje się, że prócz
wyzwisk, można również sformułować konstruktywną myśl… Ale z tego wszystkiego
nasuwa bardzo smutny wniosek, który w sumie można by uznać za oczywisty, ale
jednak nawet u takiego socjopaty, jak ja, wiara w ludzi czasem zamydla tą oczywistą
prawdę. Większość ma to miasto w dupie. Interesuje nas ono, gdy mamy jakiś
osobisty interes, czy to finansowy, czy polityczny, lub gdy chodzi po prostu o
nasz własny, o ironio, ogródek.
Post strictum.
Gdybym
miał więcej czytelników czekałbym na gównoburzę, ale może się obejdzie. Tak czy
siak nie chce mi się dyskontować o tramwaju, róbcie sobie referendum, bo jakoś
się dogadać musicie. Ja się wstrzymam od głosu. Nie chce mi się gadać o
działkach, bo swoje zdanie mam, ale nikogo nie zamierzam do niego przekonywać.
Choć kocham zieleń i nie chcę jej zabetonować, nie lubię wydzielania jej dla
wybrańców, zarazem nie dziwiąc się im, że woleli by ją nadal… ekhm… „posiadać”.
O deweloperach i ratuszu swoje powiedziałem. O polityce gadać nie zamierzam, bo
mamy tak doborowe towarzystwo, że ciężko się zdecydować kto jest większym chujem.
Tak więc nie próbujcie nawet. Ale raczcie spojrzeć szerzej na problem i trochę
się zastanowić. Każdy problem związany z Warszawą jest cholernie skomplikowany,
a każda łapówka, która ujrzy światło dzienne, to tylko wierzchołek góry
lodowej, który został wyłapany głównie po to, żeby bronić czyjegoś interesu, a
nie interesu miasta. Bo miasto dymali Niemcy, dymali Ruscy, a teraz ochoczo
dymają Polacy w Ratuszu, w firmach deweloperskich, w spółdzielniach, czy zwykli
mieszkańcy, robiący syf wokół siebie, stawiający płoty, niszczący ławki,
usuwający kosze, stawiający parkingi na trawnikach i boiskach itede itepe.
Jeżeli miasto to mieszkańcy, to czy naprawdę to miasto zasługuje na więcej?
